KALPLERDE İZ BIRAKINCA…
KALPLERDE İZ BIRAKINCA
O çocukları izlerken hissettiğim en net duygu;
"Keşke ben de onlar gibi çocuk olsaydım,
Aralarına karışıp o heyecanı yaşasaydım'' oldu.
Kıskanmaktan ziyade tarif edilemez bir imrenme duygusu kapladı içimi.
Hem çocuk masumiyeti, hem genç tavırları ile gösterdikleri
Etkileyici performanslar izleyen herkesi büyüledi, ister istemez.
Hafta sonu Saü Vakfı Özel Okulu 5/A sınıfı öğrencileri
İlkokulu bitiriyor olmalarını aileleri ile birlikte kutladılar.
Geceye öyle hazırlanmışlardı ki,
Açıkçası sıradan bir yemek, birkaç şarkı ve konuşmalar ile geçeceğini sandığım programı izlerken her an şaşırtmayı başardılar,
En azından beni.
Yeğenim Zülâl'in de mezun olması sebebi ile katıldığımız programda kesinlikle hafızama not ettiğim, belki bir ömür hatırlayacağım
Ve anacağım kareler de vardı.
Bir sınıf öğretmeninin,
Bir öğretmen gibi değil,
Orada bulunan her ailenin bir parçasıymış gibi sevildiğini gördüm.
Şaşırdım, hayret ettim, gözlerime inanamadım.
Çünkü
Nazmiye öğretmen 5 yıldır okuttuğu çocuklarını mezun ederken mesleğine de veda ediyordu.
Emekli olduğu halde bırakamamış çocuklarını, mezun olmalarını beklemiş.
Kendisine teşekkür edilirken,
Çocukların gözyaşlarına,
Ailelerin, dakikalarca bitmek bilmeyen alkışları eşlik etti.
Sanki orada ki insanların her biri yüreklerinin içinde o'na sımsıkı sarılıyor ve bırakmak istemiyor gibiydi.
‘'Herkese nasip olmaz'' denilen türden bir sevgi gösterisiydi.
Fakat
Planlanmış ya da mecburiyet olmadığı,
İnsanların gözlerinden okunuyordu.
Sanırım Nazmiye öğretmen,
O hepimizin hayallerinde ki kriterleri hayata geçirmeyi başarmış,
Parmakla gösterilen bir insan olmayı başarmıştı.
Herkesin bir gün ayrılmak zorunda kalacağı insanların kalbinde,
Böylesine bir iz bırakması dileği ile…
************************
İZNİNİZLE…
Plansız, programsız,
Benim için sürpriz olan kısa bir tatile çıkıyorum.
Tatil;
Kafamı dinlemek,
Biraz yavaşlamak,
Durmak,
Düşünmek,
Yenilenmek,
Hep hatırlanacak güzel anlar yaşamak niyeti ve ümidi ile
Ailem, en güzeli de oğlumla doyasıya birlikte olma sevinci ile
Ve bir hafta sonra
Tekrar bu satırlarda görüşmek dileği ile gidiyorum,
İzninizle…
KİM, NE DEMİŞ?
S.Umran demiş ki;
Koş koşabildiğin kadar kendini geçmek için girdiğin her yarışta.
Yazı Tarihi : 10 Haziran 2009 Çarşamba