HAZIRLANAMADIK, ÇALIŞAMADIK AMA KAZANDIK!
HAZIRLANAMADIK, ÇALIŞAMADIK AMA KAZANDIK!
Atilla Okumuş yani patron organizasyonu yapıyor.
Öyle ballandıra, ballandıra anlatıyor ki en ummadığımız kişiler bile takımda yerini alıyor.
Kırkpınar Belediyesi'nin düzenlediği Dragon Bot Yarışlarında SRT çalışanları olarak, amatör dalda bir takım kuruyoruz.
Olay hakkında, ‘'bota binip yarışacağımız'' bilgisi dışında hiçbir şey bilmiyoruz.
Ama amatör ruhla heyecanlıyız, hırslıyız, mutluyuz.
***********
Cumartesi, büyük bir hevesle gittiğimiz antrenmanlar şiddetli esen rüzgâr nedeni ile yapılamıyor.
Umudumuz birazcık kırılıyor.
Yarışlar hakkında çok da fazla bilgi sahibi olmadan yarışacak olmamız fikri, açıkçası özellikle biz bayanları korkutuyor.
Macera, adrenalin, heyecan falan tamam da,
Suya düşme, devrilme ya da botun batma ihtimali tek ortak korkumuz.
Pazar günü biraz daha umudunu yitirmiş bir takım olarak soluğu Kırkpınar'da alıyoruz.
Profesyoneller yarışıyor, yüzlerce insan takımlarını destekliyor.
Sahil, o biçim dolu.
Euro Sport, canlı yayın yapıyor. Planörlerle çekim yapıyor.
Yarışan abileri, ablaları görünce tek arzumuz düşmeden, devrilmeden geri dönebilmek oluyor.
************
Sıra bize gelince, çığlık çığlığa, heyecanla, korka korka ve müthiş bir neşe ve acemilikle biniyoruz bota.
İnsanların sevimli tebessümleri arasında can yeleklerimizi de giyip, antrenmansız bir yarışa başlıyoruz.
Davulcu Atilla Bey,
Dümencimiz işin ehli bir abi.
Her şeyi iki dakikalık o sürede öğreniyoruz. Islanmamızın kaçınılmaz olduğunu da.
Kürekler, can yelekleri, içi su dolan ve sürekli sallanan bir bot ve içinde bu işi ilk defa yapan 19 insan.
Gaza gelmiş, gürültücü ve heyecanlı 19 kişi düşünün, işte tam öyle.
Sağımızı solumuzu, geriyi ileriyi, kürek çekme taktiklerini falan anlamaya çalışarak başlama noktasına gidiyoruz.
Bota dolan suyu da sürekli pet şişelerle boşaltarak tabii.
Batma ihtimali istediğimiz en son şey.
************
Amatörler grubunda 4 takım yarışıyor.
Yerimizi alıyoruz ve daha alırken ‘'hazııırrrr,1–2–3, başla'' diyen abimizin sesi ile kendini kaybetmiş şekilde kürek çekmeye başlıyoruz.
Ne arkadaşlarıma inanabiliyorum, ne de kendime.
Sanki botun arkasında bir motor varmış ta o aniden çalışmış gibi yol alıyoruz.
Ve bardaktan boşalırcasına yağmur yağıyor gibi ıslanıyoruz.
Anlatılamaz bir heyecan ve istekle dereceye girmek istiyoruz.
Bağrışmalarımız ve performansımız birbirini destekliyor.
İkinciliği yakalamak üzereyiz, burun buruna gittiğimiz iki botu da çok kısa bir sürede geçiyoruz.
Daha uzun ve yorucu olacağını sandığımız yarışın tadı damağımızda, heyecanı yüreğimizde kalarak, tepeden tırnağa ıslak bir vaziyette ve en önemlisi de sağ salim karaya çıkıyoruz.
Bütün ısrarlarımıza rağmen onlarca madalyanın birini bize vermiyorlar.
Çünkü ikinciyiz.
Hatta ‘'bize madalya yok mu'' dediğim yetkili, fiyakalı bir gülüş atıp, katılım belgesini uzatıyor elime.
Olsun bu da bir şeydir, yıllar sonra torunlarıma anlatabileceğim maceramızın bir kanıtı.
Özetle;
Antrenmansız ve de ilk kez yarışmamıza rağmen guru duyuyoruz kendimizle.
Teşekkür ediyoruz, hem Kırkpınar Belediyesi'ne hem de Atilla bey'e.
Tekrar, tekrar katılabilmek dileği ile
KİM NE DEMİŞ?
ARISTO demiş ki;
Gerçek bir arkadaş iki gövdede yaşayan bir ruhtur.
Yazı Tarihi : 05 Ağustos 2008 Salı