EN ÖNEMLİ ŞEY "İŞİNİZİ SEVMEK!"
EN ÖNEMLİ ŞEY "İŞİNİZİ SEVMEK!"
Dün sabah İstanbul'a gidiyoruz eşimle.
Sebebi ziyaretimiz yeni bir araba edinebilmek.
Trenle, sabah 7.00 treni ile gideceğiz.
Saat 5'te kalkıp hazırlanıyoruz, trene yetişmek ve bir şeyler yiyebilmek için.
Erkenden çıkıyoruz evden.
Sabahın sessizliğinde terliklerimin tıkırtısı çınlatıyor kulaklarımı.
Şehir bomboş, şehir uyuyor.
Uzun zamandır binmediğimiz dolmuşlardan birine biniyoruz acele ile.
Ücreti soruyoruz,
‘'1.35'' diyor şoför.
Aman Ya Rabbi, bu indi-bindi ücreti yahu.
1 km ya gidiyoruz, ya gitmiyoruz.
Vallahi içime oturuyor.
Cimrilikten, pintilikten değil fazla, fazla alınıp özellikle fakir insanların, canının yakılmasından dolayı içime oturuyor.
Tren biletimizi alıyoruz 7,5 lira ödüyoruz.
Düşünün İstanbul'a yani 100 km yola 7,5 lira ödüyoruz, 1 km için 1.35 lira ödüyoruz.
Aç gözlülüğün ve sömürülmemin farkını görün.
Hayatı idame ettirmenin, para kazanmanın, rahat yaşamanın epeyce zor olduğu günümüzde, özellikle dün sabah bir araba sahibi olmanın önemini ve kıymetini daha iyi anlıyorum sanırım.
Benzin fiyatlarını bahane eden dolmuşçu ve minibüsçü ağabeyler, bu ücretlerle benzin üç katı pahalansa, yine de zarar etmezler inanın.
Tren yolculuğunu oldum olası sevdiğimden, daha başlamadan keyifleniyorum.
Yol boyunca düşüneceklerimi dahi düşünüyorum.
İzleyeceğim manzaradan daha izlemeden keyif alıyorum.
Kafamı yaslıyorum cama, çalan düdük sesi ile tıkır, tıkır sallanmaya başlayan sabah 7.00 treni ince, ince yol alıyor İstanbul'a.
Etrafımda görüş alanıma giren herkesin uyuduğunu fark ediyorum.
Ve işte o anda gür bir ses, bozuyor sessizliği.
Simitçi ya da su satıcısı sandığımız kişinin aslında biletçi olduğunu anlayınca tebessüm etmeden edemiyoruz.
Çünkü bugüne kadar gördüğüm en neşeli ve pozitif insanlardan biri.
Aynen şöyle sesleniyor vagonda.
‘'Evet, efendim günaydın herkese biletler lütfen!''
Herkese ayrı, ayrı ilgi ve alaka göstererek kontrol ediyor biletleri.
Sonra aynı ses tonu ile konuşa, konuşa gidiyor diğer vagonlara.
Kimse uyandırıldığı için bozulmuyor, kızmıyor.
Durduğumuz her istasyonda koşarak inip, trenin tekrar kalkması için düdüğünü çalıyor ama son derece neşeli ve tıpkı bir animatör gibi.
Gebze'den sonra tekrar geliyor vagonumuza.
Ve bu kez şöyle sesleniyor.
‘'Evet, efendim biletler, son dakika yetişemeyip bilet alamayanlar, treni kaçırmamak için aniden binenler, biletler.''
Bileti olmayanları son derece nazik ve güler yüzle uyarıyor.
İncitmemek için özel bir çaba harcıyor.
Biletinin olmadığını söyleyen bir hanıma espri yapıp, ceza kesiyorum size diyor.
Ve üstüne o'na cebinden para veriyor.
Herkes şaşkınlıkla o'nu izlerken, gözlerimizde bir hayranlık belirtisi uyanıyor.
İnsan işini bu kadar mı sever? Diye mırıldanıyoruz.
Nadir rastlanan bir insan tipi ile güne başlayıp, hayat boyu unutmayacağımız sempatik tavırlarını hafızamıza kazıyoruz.
Zevkli ve unutulmaz bu yolculuğun ardından çok şükür arabamızı alıp, şehrimize, evimize, işimize dönüyoruz.
Ve aklıma üç önemli not yazıyorum, üç önemli ayrıntı.
1- Ayağınızı yerden kesecek bir araç, bulunmaz bir nimet.
2- Bu dünyada dolmuşçuluk, çok iyi kazandıran bir meslek.
3- Ne iş yaparsanız yapın en önemli şey, işinizi sevmek.
KİM NE DEMİŞ?
J.J RONSEIN demiş ki;
İnsan düşünmek, inanmak daha da önemlisi sevmek için dünyaya gelmiştir.
Yazı Tarihi : 15 Ağustos 2008 Cuma