ÇOCUKLARINIZI SOKAĞA SALMAYIN!
ÇOCUKLARINIZI SOKAĞA SALMAYIN!
Geçen gün işten eve dönerken, oturduğumuz mahallede en fazla 3–4 yaşlarında bir erkek çocuğu görüyorum.
Tek başına olduğu kesin.
Etrafında kimse yok, dikkatimi çekiyor.
Son derece sevimli sarışın bir çocuk. Karşıdan karşıya geçmeye çalışıyor,
Kirli elbiselerinden belli ki, sokakta epeyce oynamış.
Sokak başında ki bakkala gitmeye çalışıyor.
Gözlerime inanamıyorum,
Henüz konuşmayı bile yeni, yeni öğrenen bebek denebilecek bir çocuk, vızır vızır arabaların işlediği bir caddede kendi kendine dolaşıyor, bakkala gitmeye çalışıyor.
*************
Etrafıma sorup, soruşturuyorum.
Bu civarda oturduğunu söylüyorlar.
Kimsesiz falan değil. Annesi ve babası hayatta. Genç bir çiftin çocuğu.
Kulaklarıma inanamıyorum.
Çünkü genelde bu çocuğun, tek başına sokakta oynadığını ve hiçbir şekilde anne babasını yanında görmediklerini söylüyorlar.
Çocuğa üzülüp üzülemeyeceğime dahi karar veremiyorum.
Ailesi var ve hayatta ama sorumluluk yok.
Hiç tanımadığım bu çocuğun başına bir hal gelme ihtimali, sırf masum ve savunmasız bir çocuk olduğundan dolayı beni bile korkutuyor, içimi sızlatıyor.
Düşünüyorum böyle bir şeye ne sebep olabilir?
—Eğitimsizlik?
—İlgisizlik?
—Vurdumduymazlık?
Hangisi? Sanırım ve maalesef hepsi.
*************
Her gün gazetelerde onlarca kaçırılmış çocuk haberi okuyoruz,
Trafik kazalarında ölen çocuk haberleri,
Organ mafyası ya da dilencilik çetelerinin ellerine düşen çocukların haberlerini okuyoruz.
Yanındayken, aynı bahçedeyken bile çocuğumuza bir şey olur korkusu ile yaşıyoruz.
Böyle istisnai durumlar karşısında ise, kanımızın donmaması imkânsız.
*************
Dün bir haber görüyorum gazetede.
İstanbul'da yaklaşık bir yıl önce, Bangladeşli komşuları tarafından kaçırılan 4 yaşında ki kız çocuğu bulunmuş, ailesine teslim edilecekmiş.
Bu haberi 1 yıl öncesinden de çok net hatırlıyorum.
Böyle haberleri her okuduğumda, hemen yavruma sımsıkı sarılırım ani bir refleksle.
O annenin yerine koyarım kendimi.
Böyle bir olayın olma ihtimalini düşünmek dahi nasılmış, hissetmeye çalışırım.
Korkunç bir durum olduğu kesin.
**************
İki hafta önce kreşe başlayan oğlumu, oraya ilk bıraktığım gün ondan çok ben ağladım.
Sanki elimden almışlar, sanki geri gelmeyecekmiş gibi bir hisse kapıldım.
O'nu oradan alana kadar her saniye,
Acaba şimdi ne yapıyor? Diye düşünmeden edemedim.
Şimdi kreşe gitmek için can atan oğlum da, ben de alıştık tabii.
Ama o gün dahi evladı kaçırılmış ya da elinden alınmış ve ne halde olduğunu bilmeyen bir annenin halini anlamak için yetti de arttı bile bana.
*************
Şu bir gerçek ki, devir kötü.
Çocukların güvenle dışarıda oynama devri bizim kuşaktan sonra sanki bitti.
Şimdi böylesi durumlar, çok a-normal ve tehlikeli.
Her gün okuduğumuz onlarca korkunç haberden ders almak gerekli.
Bugün bir anlık vurdumduymazlıkla gelecek bir tehlike, yarınlarınızı karartabilecek bir olaya dönüşmesin.
Canımız her şeyimiz, yarınlarımız çocuklarımız elimizden uçup gitmesin.
Ciğerleri saniye, saniye yanan annelerin arasına bir yenisi daha eklenmesin…
KİM NE DEMİŞ?
ALBERT EINSTEIN demiş ki;
" Karşılaşılan önemli yaşam sorunları, o sorunları ortaya çıkaran düşünce düzeyinde çözülemez."
Yazı Tarihi : 18 Ağustos 2008 Pazartesi